Cześć, mam na imię Dziuniek 
Jestem wrażliwym i bardzo miłym psem, choć moje życie do tej pory było dość… pogmatwane.

Po raz pierwszy trafiłem do schroniska 19 lutego 2024 roku po interwencji z okolic ul. Powstańców Śląskich. Dzień później zostałem wydany właścicielowi.
Niestety nie był to koniec moich wędrówek. 30 stycznia 2025 roku znów trafiłem do schroniska — biegałem bez opieki na ul. Goethego. Okazało się, że w międzyczasie zmieniłem właściciela i 31 stycznia 2025 roku ponownie zostałem wydany. 23 stycznia 2026 roku wydarzyło się coś, co najlepiej pokazuje, jak bardzo szukałem pomocy…
Wsiadłem do autobusu linii 111 na pl. Krakowskim, a następnie zostałem odebrany z przystanku ul. Ziemska. Tym razem personel schroniska, z uwagi na brak dokumentów potwierdzających odpowiednią opiekę weterynaryjną, zdecydował, że nie zostanę wydany.

Jaki jestem na co dzień?
Jestem bardzo wrażliwym, łagodnym psem. Nie jestem agresywny, choć moje zachowanie pokazuje, że człowiek nie zawsze odgrywał w moim życiu dobrą rolę. Zdarza mi się brak zaufania, ale kiedy już kogoś poznam — obdarzam go ogromnym entuzjazmem i chętnie zapraszam na wspólne spacery. Zachowuję czystość, ładnie chodzę na smyczy i dobrze odnajduję się w codziennych rutynach. Wymagam odpowiedniej diagnostyki, ale przede wszystkim potrzebuję stabilnego, odpowiedzialnego domu, który pokaże mi, że tym razem mogę zostać na zawsze.

Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej na mój temat, napisz: schronisko_zabrze@wp.pl

Może to właśnie Ty sprawisz, że przestanę już szukać drogi powrotnej…

https://photos.app.goo.gl/J1rZ8fSie9P35Qkq6